Przez ponad dwie dekady łączyłem posługę kapłańską z pracą naukową. Moje dokonania naukowe koncentrowały się głównie wokół trzech tematów badawczych, a ich owoce można odnaleźć w napisanych książkach i artykułach oraz w pracach naukowych powstałych pod moim kierunkiem.
Przebieg drogi naukowej
Od 1 października 2001 roku byłem pracownikiem naukowym Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, gdzie kierowałem Studiami Doktoranckimi Nauk o Rodzinie. W 2011 roku uzyskałem stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych na Uniwersytecie Opolskim. W roku akademickim 2022/2023 (od 1 października 2022 do 30 września 2023) pracowałem w Katedrze Duszpasterstwa Rodzin Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Moje główne zainteresowania naukowe koncentrowały się na problematyce samotnego macierzyństwa, domów samotnych matek, poradnictwa rodzinnego, duszpasterskiego poradnictwa małżeńskiego, duszpasterstwa rodzin oraz terapii systemowej rodziny.
Obecnie
Choć od 2024 roku posługę pełnię przede wszystkim jako proboszcz parafii bł. Czesława w Opolu, nie rozstałem się z pracą naukową. Własnym, podtrzymywalnym rytmem — łączącym badania z obowiązkami duszpasterskimi — rozwijam cykl powiązanych ze sobą artykułów z teologii pastoralnej i duszpasterstwa rodzin.
Osią tych poszukiwań jest pytanie o to, która droga towarzyszenia małżeństwu i rodzinie jest najbardziej adekwatna — także teologicznie. Przyglądam się przejściu od pierwszej generacji systemowej terapii rodzin (ujęcie komunikacyjne, strukturalne i strategiczne) ku podejściom dialogicznym i narracyjnym, odczytując je przez kategorię trynitarnego communio personarum.
Tezą spinającą ten cykl jest przekonanie, że zwrot dialogiczny pełniej oddaje trynitarne communio personarum niż wcześniejsze, bardziej dyrektywne modele systemowe — a zatem wybór drogi towarzyszenia rodzinie nie jest w duszpasterstwie teologicznie obojętny.
Pierwszy artykuł z tego cyklu jest już na ukończeniu; kolejne powstają stopniowo, własnym rytmem.
